Recenzja: Wioletta Piasecka – „Sekret bibliotekarki”
Ocena: 3/10
„Sekret bibliotekarki” Wioletty Piaseckiej to książka, która miała być poruszającą opowieścią o kobiecie po przejściach, walce z uzależnieniem, bezdomnością, samotnością i próbą odzyskania godności. Temat jest mocny, społecznie ważny i naprawdę zasługiwał na głęboką, odważną literaturę. Niestety, moim zdaniem potencjał tej historii został w dużej mierze zmarnowany.
Największy problem tej książki polega na tym, że trudny temat został podany w sposób zbyt prosty, zbyt oczywisty i zbyt „pod czytelnicze wzruszenie”. Zamiast prawdziwego psychologicznego ciężaru dostajemy momentami melodramatyczną opowieść, która bardziej próbuje wymusić emocje, niż je naturalnie budować. Alkoholizm, bezdomność i wykluczenie społeczne to nie są dekoracje do wzruszającej fabuły. To dramaty, które wymagają brutalnej szczerości, pogłębienia i odwagi. Tutaj często tej odwagi zabrakło.
Dagmara jako bohaterka mogła być postacią naprawdę przejmującą. Kobieta po upadku, z ranami, poczuciem winy, wstydem i pragnieniem nowego początku — to materiał na mocną literaturę. Problem w tym, że jej historia została poprowadzona zbyt schematycznie. Autorka prowadzi czytelnika za rękę, tłumaczy emocje, podpowiada, kiedy mamy współczuć, kiedy się wzruszyć, a kiedy uwierzyć w nadzieję. Brakuje miejsca na ciszę, niedopowiedzenie i prawdziwy niepokój.
Książka sprawia wrażenie, jakby bała się własnego tematu. Zamiast wejść głębiej w mechanizmy uzależnienia, upokorzenia, społecznego odrzucenia i trudnego procesu wychodzenia z dna, wybiera bezpieczniejszą drogę: emocjonalną historię z przesłaniem. Tyle że przy tak poważnej tematyce samo przesłanie nie wystarczy.
Najbardziej rozczarowuje powierzchowność. Bezdomność nie jest tylko smutnym epizodem. Alkoholizm nie jest tylko przeszkodą na drodze do szczęścia. Wykluczenie społeczne nie znika dlatego, że bohaterka trafi w odpowiednie miejsce i spotka życzliwych ludzi. Życie osób uzależnionych i bezdomnych jest dużo bardziej skomplikowane, bolesne i często brutalne. W tej powieści momentami zostaje ono wygładzone tak, aby czytelnik mógł się wzruszyć, ale nie musiał naprawdę poczuć dyskomfortu.
Nie pomaga również język. Jest poprawny, miejscami lekki, ale zbyt często pozbawiony literackiej ostrości. Przy tak dramatycznej historii chciałoby się zdań, które bolą. Scen, które zostają w głowie. Dialogów, które brzmią jak prawdziwa rozmowa ludzi po przejściach. Tymczasem wiele fragmentów wydaje się przewidywalnych i zbyt grzecznych.
Plusy
➕ Temat jest ważny i potrzebny społecznie.
➕ Sama koncepcja bohaterki po przejściach ma duży potencjał.
➕ Książka może zainteresować osoby, które lubią literaturę obyczajową z motywem drugiej szansy.
➕ Biblioteka jako symbol nowego początku to dobry pomysł.
Minusy
➖ Trudne tematy zostały potraktowane zbyt powierzchownie.
➖ Historia bywa przewidywalna i schematyczna.
➖ Emocje są często podane zbyt wprost.
➖ Brakuje mocniejszej psychologii postaci.
➖ Alkoholizm i bezdomność momentami wyglądają bardziej jak element wzruszającej fabuły niż brutalna rzeczywistość.
➖ Powieść za bardzo próbuje wzruszać, a za mało konfrontuje czytelnika z prawdą.
➖ Język jest poprawny, ale nie zostawia mocnego literackiego śladu.
Podsumowanie
„Sekret bibliotekarki” to książka z ważnym tematem, ale moim zdaniem bez wystarczającej głębi. Autorka miała w rękach historię, która mogła mocno uderzyć czytelnika w serce i sumienie. Zamiast tego powstała powieść przewidywalna, zbyt wygładzona i zbyt bezpieczna.
Nie wystarczy napisać o alkoholizmie, bezdomności i kobiecie po przejściach, żeby stworzyć mocną literaturę. Trzeba jeszcze mieć odwagę wejść w ciemność naprawdę głęboko. Tutaj tej odwagi zabrakło.
Moja ocena: 3/10.
Komentarze
Prześlij komentarz