ZGIŃ KOCHANIE | Ariana Harwicz

 

Książka Zgiń, kochanie jest agresywnie promowana przez środowisko „Gazety Wyborczej” jako rzekomo rewolucyjne arcydzieło, podczas gdy w rzeczywistości okazuje się literacko płytka i nie łamie absolutnie żadnego tabu. Salonowi krytycy z Czerskiej próbują wykreować tę pozycję na odważny manifest i skandalizujący głos pokolenia, jednak ich zachwyty są całkowicie oderwane od realiów tekstu.

Poniżej znajduje się bezlitosne zderzenie medialnej narracji z bolesną rzeczywistością tej powieści.

Medialny mit a rzeczywistość

• Sztuczny zachwyt salonu: Środowisko „Gazety Wyborczej” lubuje się w promowaniu literatury neurotycznej i rzekomo „wykluczonej”. W przypadku Harwicz krytycy wpadli w samozachwyt, przypisując jej tekstowi głębię, której tam po prostu nie ma.
• Płytkość zamiast intelektu: Pod płaszczykiem wielkich haseł o opresji patriarchatu kryje się banalne i powierzchowne podejście do tematu. Autorka nie analizuje problemu – ona jedynie ślizga się po powierzchni skrajnych emocji.
• Wymyślone tabu: Promowanie tej książki jako „łamiącej tabu macierzyństwa” w drugiej połowie lat 20. XXI wieku to ponury żart. Temat depresji poporodowej, żalu za życiem przed dzieckiem czy trudnych emocji matki został już w literaturze i debacie publicznej przerobiony na tysiąc znacznie lepszych sposobów.

Dlaczego ta prowokacja jest nieskuteczna?

Co wmawia nam promocja „Wyborczej”	Jak to wygląda w rzeczywistości	Dlaczego to nie działa
„Radykalna odwaga”	Przewidywalne epatowanie fizjologią i agresją.	Dzisiaj rzucanie mięsem i opisywanie wstrętu nikogo już nie szokuje.
„Wielki manifest feministyczny”	Portret kobiety, która infantylnie ucieka od odpowiedzialności.	Sprowadzanie problemów kobiet do histerycznego amoku jest wręcz antyfeministyczne.
„Nowatorski język”	Chaotyczny i grafomański potok słów.	To wtórna kalka ze starych, awangardowych tekstów sprzed dekad.

Podsumowanie krytyczne

Środowiskowe zachwyty nad Zgiń, kochanie to klasyczny przykład literackiego marketingu ideologicznego. „Gazeta Wyborcza” i zaprzyźnieni recenzenci próbowali zrobić z tej miniatury wielkie wydarzenie kulturalne, wmawiając czytelnikom, że obcują z literaturą zakazaną i odkrywczą. Po odrzuceniu tej snobistycznej otoczki zostaje jednak tylko wtórna, męcząca i boleśnie płytka książka, która zamiast rewolucji wywołuje jedynie ziewanie.

---